HET
JAEGHER
VERHAAL
Om het Jaegher verhaal te begrijpen, moet je terug in de tijd.
Terug naar de roots waar het vak gesmeed werd, naar een atelier dat frames bouwde voor kampioenen, en naar het bijna-verlies dat elke Jaegher die we vandaag bouwen maakt tot wat hij is.
TERUG NAAR DE ROOTS
Het moderne wielrennen werd gesmeed in Vlaanderen, op kasseien en veldwegen ruw genoeg om een frame in twee te breken. Op zulke wegen kon een renner die zijn staal niet vertrouwde niet winnen. Dus zetten renners generatie na generatie hun ploegframe stilletjes opzij en reden ze iets beters, gebouwd door de weinige vaklui wier werk de kasseien overleefde.
Die frames wonnen koersen waar de wereld de naam van hun maker nooit bij zag staan. Een van die makers was Vaneenooghe.
DE FRAMES DIE EDDY MERCKX VERTROUWDE
Het begon met een renner. Odiel Van Eenooghe werd prof in 1930 en opende na zijn carrière een fietsenwinkel in Ruiselede. Zijn zonen leerden framebouwen bij een meester van het vak en richtten in 1960 het atelier Vaneenooghe op. De drie decennia daarna leverde het aan het profpeloton, bijna altijd onder de naam van andere merken.
Eddy Merckx reed op frames gebouwd in Ruiselede, en kwam persoonlijk langs om het werk te keuren. Sean Kelly en Michel Pollentier koersten op hetzelfde staal. Enkele van de grootste namen uit de sport wonnen op frames gemaakt door handen die de eer nooit kregen.
BIJNA VERLOREN
Toen veranderde alles. Goedkope frames uit massaproductie overspoelden de markt, en de ateliers die kampioenen hadden gebouwd werden naar de rand geduwd. Jarenlang hield Vaneenooghe het hoofd boven water met algemeen laswerk.
In 2012 dook een nieuwe naam op: Jaegher. Het was geen idee van een buitenstaander dat op een atelier werd geplakt. Het begon met Diel Vaneenooghe, Kurt Stallaert, Steven Ledoux, Gwenn Nevelsteen en Christophe Ghewy.
Het DNA en de knowhow van Vaneenooghe zaten er vanaf dag één in. Vier generaties framebouw, dezelfde handen die voor het peloton hadden gelast, nu lassend onder een nieuwe naam.
Terwijl de industrie achter carbon aanliep, bij duizenden gegoten in een handvol fabrieken, ging Jaegher de andere kant op. Het nam het oude vak en zette het in op het beste staal dat er is, op maat van één renner tegelijk. Het atelier verhuisde naar Gent. De lat bleef exact waar hij lag.
DE NAAM EN HET MERK
Jaegher betekent jager. Dat is precies wat we het liefst doen op een koersfiets: dat kleine bewegende punt vooraan inhalen. Uitgesproken klinkt het als Yeager, de eerste man die de geluidsmuur doorbrak, en dat is geen toeval. Iconische geometrische vormen in glanzend staal, gebouwd voor recordprestaties. Daarom draagt elk model de naam van een straaljager: Interceptor, Phoenix, Hurricane, Typhoon. Andere merken vernoemen hun fietsen naar onze kasseien en onze bergen. Wij keken omhoog.
Diezelfde gedachte zit in het logo verwerkt. Kijk aandachtig en je ziet de vorm van een koersstuur in de letters. De cirkels in het icoon dragen twee betekenissen tegelijk: de verschillende buisdiameters die in een frame gaan, en een knipoog naar het vizier van een gevechtspiloot, en naar de drang die elke renner kent om die ene voor hem in te halen.
ÉÉN FRAME PER KEER
Elke Jaegher begint nog altijd zoals die frames dat altijd deden. Niet vanuit een maattabel, maar vanuit een lasplan getekend op jouw maten, jouw geometrie, jouw manier van rijden. De buizen zijn Columbus staal, getrokken in Italië: XCr stainless en Spirit steel, snel en responsief, en gebouwd om een leven mee te gaan.
Italiaans staal, Vlaamse handen. Gezaagd, verstekt, gelast, afgewerkt en gemonteerd met de hand, één frame per keer, in Gent.
ITALIAANS STAAL, VLAAMSE HANDEN
Elke Jaegher begint nog altijd zoals die frames dat altijd deden. Niet vanuit een maattabel, maar vanuit een lasplan getekend op jouw maten, jouw geometrie, jouw manier van rijden. De buizen zijn Columbus staal, getrokken in Italië: XCr stainless en Spirit steel, snel en responsief, en gebouwd om een leven mee te gaan.
Italiaans staal, Vlaamse handen. Gezaagd, verstekt, gelast, afgewerkt en gemonteerd met de hand, één frame per keer, in Gent.
NOG ALTIJD DE KEUZE VAN KAMPIOENEN
De renners die het weten, kiezen nog altijd Jaegher. Tom Boonen viel voor de zijne voor hij partner werd. Tim Merlier kwam als eerste over de streep op zijn Jaegher Hurricane en pakte de Belgische titel in het strandracen.
En Kristof Allegaert won de Transcontinental drie keer, twee keer op een Jaegher Interceptor, in een van de zwaarste ultra-afstandskoersen die er bestaan.
Het staal dat won op de oude wegen blijft winnen. Wanneer je een Jaegher rijdt, neem je die traditie mee.
Jouw Jaegher is de volgende
Boek een kennismakingsgesprek, in ons atelier of online,
en we ontwerpen hem speciaal voor jou.